All these squalls to which we have been subjected are signs that the weather will soon improve and things will go well for us, because it is not possible for the bad or the good to endure forever, and from this it follows that since the bad has lasted so long, the good is close at hand

Miguel de Cervantes

Don Quixote

امید چیز عجیبیه. همیشه در اوج نا امیدی هم حضورش رو اعلام می‌کنه.

کسانی که در ایران بزرگ شدند، اگر که به شکل حکومت نزدیک‌تر بودن (برای مثال مذهبی بودن)، از نوعی مزیت پنهان برخوردار بودن که شاید هیچ وقت متوجه‌اش نشده باشن. اون‌هایی که به شکل مورد نظر حکومت نزدیک نبودن، برای مثال کم‌تر مذهبی‌ها و یا بی‌مذهب‌ها، یک مجموعه هزینه‌ی اضافه رو پرداخت کردن که شاید هیچ‌وقت متوجه‌اش نبودن.

این که با هر ترفند و پشتک و وارو زدن و آوردن دلیل برای نشون دادن دمکراسی بیش‌تر، از وجود یک شاه دفاع بکنی، عجیبه. هیچ وقت صحبت‌اش شده که نفس وجود شاه (یا هرچیزی مشابه اون) آیا اخلاقی است یا نه؟ اون طرف‌داران «سامانه‌ی پادشاهی» تا به حال به این سوال جواب داده‌اند؟

نگاه کردن به قصد یادگرفتن، و نه دخالت کردن، خودش هنریه. البته اول از همه برای خودم می‌گم

به چشم می‌بینم که چه قدر از دیدن اون‌چه که در ایران می‌گذره حیرانم، نشانه‌ای از این که از تحولات عقبم. امیدوارم دست کم این رو مرتب به خودم یادآوری کنم و بدون زیاد حرف زدن، با دقت نگاه کنم و یاد بگیرم.

عکسی از خودم گذاشتم با یک تی‌شرت انتخاباتی. پیامی از یکی از دوستان ساکن ایران گرفتم با این مضمون که «تو رو خدا رای ندین یا اگر می‌دین، این طور عمومی اعلام نکنین». سر مسایل ایران انتظار داشتیم که در مورد تحریم دستور دریافت کنیم. اما بالاخره به مراحل جدیدی رسیده‌ایم: از اون یکی طرف دنیا یک نفر در این طرف دنیا داره می‌گه رای نده یا به کی رای بده، اون هم چون اعتقاد داره نامزد مورد نظرش برای خودش (و به دنبالش ایران) به‌تره