زندگی عکس نیست، فیلم است
البته این جمله رو من که نگفته‌ام. از این مقاله خوندم که اون هم نویسنده از یک نفر دیگه در یک کتاب نقل کرده. موضوع هم محدود به یک زمینه‌ی خاص بود، اما هم‌چنان جالب بود: این که تشخیص بارداری اون قدری هم صفر و یک نیست و نویسنده تعجب کرده بود که چه طور ملت یک دونه تست تشخیص رو به دست می‌گیرن و به صورت قطعی به نشانه‌ی قطعی بچه‌دار شدن نشون می‌دن
این که هر زبونی ابزارهای خودش رو داره، شکی نیست. اما یک کلمه در فارسی هست که کمک می‌کنه یک سر و گردن از زبونی مثل انگلیسی بالاتر بره. اون کلمه (که در انگلیسی براش معادل مناسب‌ای پیدا نکرده‌ام) هم اینه: بی‌شعور
در تاریخ ادیان موردی بوده که پیامبری سرش مو نداشته؟
نوزده سال پیش این‌جا رو باز کردم و در اولین پست نوشتم جنگ چیز کثیفی است. هنوز هم اعتقاد دارم که چیز کثیفی است. در کثیف بودن جنگ، هنوز چیزی عوض نشده.
All these squalls to which we have been subjected are signs that the weather will soon improve and things will go well for us, because it is not possible for the bad or the good to endure forever, and from this it follows that since the bad has lasted so long, the good is close at hand
Miguel de Cervantes
Don Quixote
هرچی فکر می‌کنم، بیش‌تر به نظرم می‌رسه که ادب شرط لازم برای خیلی چیزهاست. حالا شاید هم این نتیجه‌گیری تحت تاثیر این دوران من باشه و بعدتر هم عوض بشه. خدا می‌دونه.
اما هم‌چنان به نظرم می‌رسه که ادب در دوستی لازمه. در تجمع سیاسی لازمه. در نوشتن متن لازمه. در گفتگو با هر طرف مقابلی، موافق یا مخالف، لازمه. در دعوا لازمه. در خوشی لازمه. همیشه لازمه.
امید چیز عجیبیه. همیشه در اوج نا امیدی هم حضورش رو اعلام می‌کنه.
در یک گروه پیامی با حضور هفتاد نفر بزرگ‌سال، در بحث بین دو نفر پریده و به یکی‌شون تذکر می‌ده که «شما جواب سارکستیک نده». یعنی خود همین حضورش یک جور «سارکزم» حساب می‌شه، اگر نه بیش‌تر