هرچی فکر میکنم، بیشتر به نظرم میرسه که ادب شرط لازم برای خیلی چیزهاست. حالا شاید هم این نتیجهگیری تحت تاثیر این دوران من باشه و بعدتر هم عوض بشه. خدا میدونه.
اما همچنان به نظرم میرسه که ادب در دوستی لازمه. در تجمع سیاسی لازمه. در نوشتن متن لازمه. در گفتگو با هر طرف مقابلی، موافق یا مخالف، لازمه. در دعوا لازمه. در خوشی لازمه. همیشه لازمه.
امید چیز عجیبیه. همیشه در اوج نا امیدی هم حضورش رو اعلام میکنه.
در یک گروه پیامی با حضور هفتاد نفر بزرگسال، در بحث بین دو نفر پریده و به یکیشون تذکر میده که «شما جواب سارکستیک نده». یعنی خود همین حضورش یک جور «سارکزم» حساب میشه، اگر نه بیشتر
امر و نهی کردن کار غیراخلاقیای است. دست کم به نظر من. تنها یک مورد به ذهنم میرسه که مشکلی نداره، اون هم این که به یک نفر دیگه امر و نهی کنیم که این قدر امر و نهی نکنن.
در جمع خانوادههای فرزندخوانده و امین موقت، خانمی رو دیدم که یک سگ داشت. گفت که از تیکتاک یا اینستاگرام فروشنده رو پیدا کردهایم. گفت شما نمیخواهین سگ بگیرین؟ گفتم حالا مقدار خیلی خیلی کمی داریم بهش فکر میکنیم. در فکریم که از اینجا بریم به محل نگهداری سگهای بیسرپرست و ببینیم چه گزینههایی داریم و چه کار میتونیم بکنیم. گفت نه! من باید سگم رو از یک پرورشدهنده بگیرم. باید از همون بچگیاش رو خودم دیده باشم.
نچسب یکی از عبارتهای فارسیه که در انگلیسی براش معادلی پیدا نکردهام. حتا نمیتونم در فارسی هم توضیح بدم که به چه معناست. عجب عبارت تمیزی…
کلاستروفوبیا به خاطر بعضی دردهای بدن که از دستشون به هیچجایی هم نمیتونم پناه ببرم مفهمومیه که چندان باهاش آشنایی نداشتم و الان دارم آشناتر میشم.
کسانی که در ایران بزرگ شدند، اگر که به شکل حکومت نزدیکتر بودن (برای مثال مذهبی بودن)، از نوعی مزیت پنهان برخوردار بودن که شاید هیچ وقت متوجهاش نشده باشن. اونهایی که به شکل مورد نظر حکومت نزدیک نبودن، برای مثال کمتر مذهبیها و یا بیمذهبها، یک مجموعه هزینهی اضافه رو پرداخت کردن که شاید هیچوقت متوجهاش نبودن.