از من به خودم نصیحت: روی مهارتهای موسوم به نرم کار کن. اگر هم کار نکردی، دست کم اون قدری توانایی در خودت ایجاد کن که در شرایط خاص مثل آدمیزاد رفتار کنی. در آینده به دردت میخوره.
Category Archives: پراکنده
یحتمل خیلی کارم درست بوده که با این وجود دوام آوردهام
به این فکر کردم که چه طور ممکنه که یک نفر ناخنهاش رو اون قدری بلند بگذاره (یا حتا از ناخن غیرطبیعی استفاده کنه) چنان که کارهای عادی روزمره (مثل کار با تلفن یا کیبرد یا نوشتن) هم مختل بشه. چه طور ممکنه که این ناتوانی خودخواسته و اضافه شده باعث زیبایی بشه؟
یاد پرهای طاووس افتادم که قاعدتن باید مزاحم باشه و برای صاحباش هزینهی تکاملی ایجاد کنه و نه برتری. اما از اون طرف یک جور نمایش قدرت هم است: اگر من با این پرهای رنگی و بزرگ و مزاحم زنده موندهام، پس ببین خودم چه قدر خوب بودهام.
تابع بازگشتی بدون شرط پایان صریح
برای سرگیجهام دکتر بهم یک قرص داده. روی عوارض جانبی قرص نوشته «سرگیجه»
بالاخره هر چیزی حدی داره
تا جایی که یادمه، در مدرسه یک برهان دربارهی وجود خدا به ما یاد میدادن به اسم برهان علیت. خلاصهاش هم این بود که هرچیزی علتی داره، پس حتمن این دنیا هم علت داره، پس نتیجه میگیریم خدا هست. از اون طرف یک برهان دیگه بود به اسم برهان تسلسل. اون این جور بود که اگر هرچیزی یک علت داشته باشه، اون علتش هم یک علت داشته باشه، علت اون هم علت داشته باشه… خب این جوری که نمیشه! پس نتیجه میگیریم که یک جایی توقف میکنه و درنتیجه وجود خدا علت نخواهد داشت.
درد مشترک و نزدیکی
قبلترها معتقد بودم که اگر دو نفر یا یک گروه با هم در یک درد یا دردسر شریک باشن، همون میتونه باعث نزدیکیشون به همدیگه بشه. الان فکر میکنم سختی مشترک شرط کافی نیست. لازم که هست، اما کافی نیست. بعد از داشتن سختی مشترک، شرط لازم برای نزدیکی آدمها گذار از اون سختیه. این که چه طور با هم میتونن اون دوران رو بگذرونن و پشت سر بگذارن. تازه اون وقته که آدمها به هم نزدیک میشن.
به نظرم این نوع نزدیکی یکی از عمیقترین فرمهای نزدیکی آدمها به همدیگه است.
آدم امن
کسی که دروغ میگه، شاید آدم امنی نیست. کسی که تشویق به دروغ گفتن میکنه، صد درصد آدم امنی نیست. کسی که در حضورش باید محتاط باشین، شاید آدم امنی نیست. کسی که در کنارش آرامش ندارین و باید هشیار باشین، آدم امنی نیست. کسی که روابط رو دستکاری میکنه، شاید آدم امنی نیست. کسی که همیشه دراما داره، شاید آدم امنی نیست.
همین دیگه. همین رو داشتم که بگم. یحتمل حرف مهمی هم نزدم.
نور کوتاه امید
وسط غم و قصه و بیرمق بودن، لحظههایی هستن که یک نور امید از جایی وارد میشه. نمیدونم جنساش چیه، شاید یک تغییر شیمیایی در مغز باشه که چنین اثری میگذاره. معمولن هم طول زیادی نمیکشه و دوباره وضعیت به همون وضع قبل بر میگرده. اما همون مدت چند ثانیه (بلکه هم کمتر از چند ثانیه) کافیه که دوباره امید برگرده و آدم رو هل بده به جلو، که روزی خواهد اومد که اینها هم میگذرندو
خیلی آدم بدی بود
اون موقع که گفتی «یک مدیری داشتم که خیلی بد بود»، «یک همکار داشتم که خیلی بد بود»، «یک فامیل داشتیم که خیلی بد بود»، همونجا، درست در همون نقطه خراب کردهای
به اخلاق و نرم و فلان کاری ندارم. همین که با این اطمینان از یک نفر دیگه میگی و از مخاطب انتظار داری همین یک روایت رو بپذیره، یعنی هم طرفت رو دست کم گرفتهای و هم دنیای کوچیک خودت رو نشون دادهای
بیحساب
دلش با رفتگان صاف نشد…
هیچ
.