اتوبوس چینی

هر یکشنبه از نیویورک تا بوستون رو با اتوبوس سفر می‌کنم. همیشه اتوبوس‌های شرکت‌های چینی رو سوار می‌شم: کیفیت پایینی دارن، اما عوضش قیمت پایینی هم دارن (وسع‌مون به اتوبوس‌های شرکت‌های آمریکایی نمی‌رسه). چند وقت پیش یکی از اداره‌های فدرال مسوول امنیت کامیون‌ها و اتوبوس‌ها یکی از شرکت‌های مهم حمل و نقل اتوبوس چینی به اسم فونگ‌واه رو تعطیل کرد. علتش هم این بود که بازرس‌ها متوجه شدن که از هر چهار اتوبوس ناوگان، سه تاشون ترک جدی دارن!

اما تعطیل کردن اثرات جانبی هم داشت. بلیت من با یک شرکت چینی قبلن پونزده دلار بود، الان بلیت همون شرکت رسیده به بیست و پنج دلار. بلیت شرکت‌های آمریکایی هم به همون ترتیب افزایش قابل توجه داشتن. در عین حال بلیت نایاب شده؛ بلیت رو حتمن باید زودتر بگیرم، وگرنه بدون ماشین می‌مونم. دیروز مسافرها برای سوار شدن به اتوبوس صف تشکیل داده بودن. صف چنان طولانی بود که برای رسیدن از سر به تهش باید مدت قابل توجهی پیاده‌روی می‌کردم. یک چینی اومد به نفر جلویی من گفت: «این چیه؟ صف دستشوییه؟».

به وضوح دیدیم که «آمریکا هیچ غلطی نمی‌تواند بکند» یعنی چی… البته اگر چین این حرف رو بزنه.

4 thoughts on “اتوبوس چینی”

  1. چیزی که برای من عجیبه اینه که اصلا چرا اتوبوس؟
    یعنی سیستم راه آهن امریکا انقدر ضعیفه؟
    اونهمه راه با اتوبوس اونم هر هفته خیلی سخته
    جالبه شرکتهای مختلف برای سرویس دادن از طریق اتوبوس هستند اما شرکت راه آهن کاره ای نیست؟
    عجیبه یه ذره، به عنوان یه کشور پیشرفته معمولا وسیله نقلیه شماره یک قطار باید باشه

  2. به صادق صادقی: ممنونم، برای شما هم سال خوب و خوشی باشه.

    به بال های رنگی یک پروانه گمشده: حرف دل ما رو زدین! متاسفانه سیستم قطار این جا اصلن خوب نیست. دست کم برای مسیرهای متوسط یا کوتاه مناسب نیست (البته من برای هیچ مسیری امتحان نکرده ام). مثلن من اگر می خواستم برای همین مسیر چهارساعته بلیت قطار بگیرم، چیزی حدود صد تا دویست دلار قیمتش می شد. در ضمن قطار هم که می گم، کاملن معمولیه و جزو قطارهای پرسرعت یا مانند اون نیست.

Leave a Reply

Your email address will not be published.