آزار زبانی در روز روشن

«البته من از خانم‌های جمع عذرخواهی می‌کنم، شرمنده هستم که این حرف رو می‌زنم، بی‌ادبی نباشه، همه مثل خواهرهای خودم (و یا دخترهای خودم) هستن: فلان امام وقتی در شب زفاف رفت فلان، بهمان شخص…». الگوش آشناست. یک مقدار زیادی عذرخواهی می‌کنن و بعدش یک سری چیزها می‌گن که ظاهرن بی‌ادبی بوده، اما لازم هم بوده گفته بشه، به خاطر ادب زیاد گوینده (؟) عذرخواهی شده و بعد گفته شده.

اگر طرف اون همه عذرخواهی نکنه، مساله خیلی راحت‌تر هضم می‌شه. می‌شه فرض گرفت که اون موضوع برای اون شخص اشکالی نداشته و گفته. اما وقتی یک قطار عذرخواهی قبلش ردیف می‌شه، نشون می‌ده که گفتن موضوع از نظر گوینده هم چندان مناسب نبوده، اما هم‌چنان اصرار داشته که بگه. یک جور آزار (harassment) زبانی-جن.سی در این می‌بینم. یعنی هر موقع می‌بینم کسی از بابت حرف‌اش در جمع پیشاپیش عذرخواهی می‌کنه و به خصوص خطاب عذرخواهی‌اش رو خانم‌های حاضر در جمع قرار می‌ده، پیشاپیش به این نتیجه می‌رسم که می‌خواد حرف بدی بزنه و خودش هم خوب می‌دونه که گفتن‌اش (دست کم به نظر خودش) درست نیست و حالا داره فضا رو آماده می‌کنه. مثلا یک جورپیش‌توجیه قبل از ارتکاب آزاری که می‌خواد به زودی به دیگران وارد کنه.

5 thoughts on “آزار زبانی در روز روشن”

  1. سلام
    خیلی عذر می خوام ، جسارت نباشه ، ببخشید ، والله شرمنده ، بی ادبی نباشه . . . به ما هم یه سری بزنین !! روم به دیوار !

  2. to che harfe dele adamo mizani!
    in mozoo daghighan 3 4 rooze pish vase man pish oomad.
    az tarafe ye jenabe aghaye foghe doktora ke az sharifam mioomad va man avalin bar bood mididamesh!
    hamchin avalam az man ejaze gereft bad bi adabio shooroo kard!! adam nemidoone chi bege be in adama

    bebakhshin ke inja fonte farsi nadashtam.

Leave a Reply

Your email address will not be published.